Ne söylemeli ki...

İlk günler üzüntüyle bitmek bilmeyen bir acıyla geçer. Daha doğrusu geçmek bilmez. Sonra alışmaya başlarsın ve alışkanlıklarından kurtulmaya.

Arada aklına gelir. Bu kadar masalsı başlayan bir aşkın nasıl bir kabusa döndüğünü düşünür ve düşündükçe içinden çıkılmaz bir labirentin içine girersin. İçin burkulur, eski güzel günleri hatırlar ve boğulacak gibi olursun, aklın yardımına yetişir ve silkinip kurtulur, gerçek hayata geri dönersin.

Sıkıntı, üzüntü, acı, nefret ve daha binlerce karmaşık duygunun aynı filmde rol aldığı ve gişe rekorları kırdığı bir haftanın ardından  kalbinde ondan geriye kalan tek şey, “pişmanlık” tır.

Uzaklaşmak bir çözüm gibi görünebilir.

Yaranız kabuk bağlayana kadar onunla gittiğiniz yerleri görmek, hep gittiğiniz bir kafe de size aşkını itiraf ettiği masada artık sizin değil, nihayeti aynı bir aşka başlamakta olan başka bir çifti izlemek, yolda yürürken onun adına sahip bir başkasına seslenildiğinde dönüp bakmak ve gerçekle yüzleşmek....

Kalıp bütün bunlarla başa çıkmanın güçlüğünü kabul etmek yerine kaçmak, en içgüdüsel çözüm olsa gerek. İlk bakışta dahice gibi görünse de bu aslında kaçtığımız ve canımızı yaktığını düşündüğümüz acı gerçeğin bin katı zararla dönebileceğimiz yada bel ki hiç dönemeyeceğimiz sonu olmayan manasız bir yolculuktan başka bir şey değildir.

Aslında en doğrusu kaçmak yerine orada ( tıpkı ondan öncede  sonrada olacağınız yerde) kalıp hiçbir şey düşünmemektir.

Aşk böyledir işte. Arkasından söyledikleriniz onun umurunda bile değildir. O, ünlü çizgi film fantastik dörtlü de ki  yüce Galactus gibi; daima yaşam enerjisi olan ve kendisini beslemekten başka hiçbir işe yaramayan gezegenleri yiyerek ve canlı olan her şeyi midesine indirip en ufak acıma bile duymadan kendisini ayakta tutacak yeni gezegenler arayan bir varlıktır.

Evet . aşk galactus la ikiz karakterdedir. O gezegenler yerine, kendine en duygusal insanları seçer, büyük bir özenle karşı cinse aşık eder, önce cicim ayları yaşatıp kişiyi iyice semirtip onun yaşadığı tüm duygularla kendini iyice besler (bu arada biz yaşadığımız aşk sarhoşluğunun anestezik etkisiyle hiçbir şey hissetmeyiz) büyük bir hızla emdiği yaşam enerjimizi tükettikten sonra da geldiği hızla gider. 

Azalan enerji ve yaşadığımız maddi manevi sömürülmeden sonra “terk” (halk arasında ayrılık) denen şey gerçekleşir ki işte bu yüce galactus’ un bize indirdiği son darbedir. Bu tıpkı günlerce süren uykusuzluğun üzerine yumuşak bir yatakta tatlı bir uykuya dalıp mükemmel bir rüya görüp rüyanın esas kız/ oğlanıyken başımıza inen sert bir cismin etkisiyle rüyadan ve uykudan uyanıp aniden suratınıza bir köpeğin işediği gerçeğiyle yüzleşmek kadar ironik ve trajiktir.

Ayrılığı kabullendikten sonraki aşama ise yaşadığınız kötü ilişki ve kötü ayrılığın fiziksel delillerini ortadan kaldırmaktır( ki bu da en az manevi aklanma kadar zorlayıcıdır.)

Telefon rehberinizden, cep telefonunuzdan, ve teknolojinin size bir zamanlar aşkınızı ilan etmenizi kolaylaştıran diğer nimetlerinden ona ait tüm numaraları( annesi, iş yeri, arkadaşları hatta ortak arkadaşlarınızı) silmek... büyük aşk yaşadığınız o dönemde onun size sizin ona yazdığı bütün mektupları kartları, notlar,resimleri yakmak( bkz:yakmak, bir nevi intikam ateşi alt yapısı) size hediye ettiği her şeyi atmak ya da ona geri vermek yapılacaklardan sadece bir kaçı.

Üçüncü ve son aşama ise geçici bir süre unuttuğunuz gerçeğinizi yani “ hayatınızın size ait olduğu” nu tekrar hatırlamanızdır.

Yaşadıklarınızdan sonra bu üzerinizde soğuk bir duş etkisi yapar ve ferahlığı sizi, onunlayken rest çektiğiniz sosyal statünüze ve yaşantınıza geri döndürür. Evet, nihayet yaşadığınız teknik arıza çözülmüş, bu arada kanal kapatma cezanız bitmiş ve tekrar yayın hayatınıza kaldığı yerden devam etme mucizesini yakalamışsınızdır.

Tekrar eski dostlarınızla zaman geçiriyor, günlük işlerinizi hiçbir konsantrasyon bozukluğu (bkz. Onu düşünmek) yaşamadan başarıyla yerine getiriyor, kendinize zaman ayırıyor ve yine yalnızca kendinize hesap veriyorsunuz.

Evet, nihayet şu gerçeği tekrar gördünüz ki “hayatta bitmeyecek hiçbir şey yoktur!” ve hiçbir insan hayatı boyunca kim bilir kaç kez gördüğü bu gerçekten ders alıp, bir daha aynı şeyleri yaşamamak için önlem almaz. Çünkü insan denen garip canlının hayatı aşk gibi anlamsızlıklar üzerine kuruludur ve o bunu değiştirmek için hiçbir girişimde bulunmaz.

İnsan tembellikler imparatorluğunun merkezinde yaşayan canlılardan sadece biridir ve sırf bu sebeple hayatın anlamı nedir sorusu sorulmuş ama anlamı hala bulunamamıştır.

Evren bir dairedir ve insanoğlu da bu daireyi oluşturan tuhaf olgulardan biridir.

VE ÇEMBERİ BOZMAK HİÇ BİR İNSANIN HADDİNE DEĞİLDİR!.

Ocaktan inmiş bir sıcak ve güzel bir yemeğin heyecanla tadına baktınız, diliniz yandı ve acının size verdiği o tatlı sayılabilecek tuhaf his bedeninizde ve ruhunuzda daha ciddi yanıklara ve izlere yol açmadan beyniniz kontrolü ele geçirip “şakayı tadında bıraktı”,bir bardak soğuk su içtiniz ve hala hayattasınız.

Ama içinizde bu merak ve anlık zevkler için kendini feda etme saçmalığı olduğu müddetçe, meraklanmayın daha çok ama çok yanacaksınız.