Her bahar ayaklarım yerden kesilir, iyi ki de kesilir, yaşadığımı anlarım. Yeni yeni yeşeren çimlerde yuvarlanmak, dağlara çıkmak, sokak köpekleriyle oynaşmak, şımartmak ve de bittabi şımartılmak isterim.
Hepsi olmaz, yapabildiklerimle avunur kalanlar için başka baharla sözleşirim.

Bu havalarda iyi havadisler, güzel haberler çeker canım…

Bir ayrılık haberi gelir, içim sızlar. Alışkanlıklarıyla vedalaşanlar kaçırır keyfimi, bir şey yapamam. Elimden gelen bahçeyi hazırlamak, şarapları soğutmak, mumları yakmak ve sabaha erken işler koymamak olur. Mutlak sabahlanacaktır, neden olamadığı konuşulacaktır…caktır, cektır…

Bir sonraki bahar elbet başka şey konuşulacaktır!

Olamayan her ne varsa, karşı tarafı suçlamadığımız yaşta, kendimizle barışık bir zaman dilimi bu. Kimse kimseye kabahat bulmuyor. Metropol de insanlar hırpalanıyor, örseleniyor ve geçmiş bir şekilde hep geleceğe taşınıyor. İstem dışı, başkalarının artıkları sona kalanın başına iş açıyor. İlk günlerin o baş döndüren romantizmi özleniyor, saygı duyuluyor, el sıkışılıyor, gidiliyor…Şimdi nasıl kızıp kötü analım ki, herkesin var bir sebebi. 

-          beni neden aldattın?

diye sorulmaz, öyle soru olmazJ

-          neden aramıyorsun?

-          neden gelmedin?

-          neden?

-          neden?

-          neden?

İşimize baksak, bu soruları atlasak. Rahat bıraksak ve ne olacaksa o olsa. Artık ilkbaharda başka şeyler konuşulsa…

Teoriyle pratiğe fazla takılmış bir kimse olarak konuşmaktan ziyade uygulamaya çalışıyorum. Bu baharı travmasız, keyifli, gülümser geçirmek uğraşım. Güçlü diyorlar bizim gibilereJ

Alışkanlıkların, diş fırçalarının, pijamaların çöpe nasıl atılacağı konusunda ki çok bildikliğe son vermek isteyiş, elbet hedefi bulacak.

Biterse, acıtmasın diye, bir toka bile emanetende olsa evlerde bırakmayan göçebelere mutlak bir vadide el konulacak.

Kötü haberlerin yerini iyiler alacak, oda olacak…