Tir tir titriyordu...

Gözleri kararmış...

Belli ki hiç uyumamış...

İçim parçalandı....

Elini tuttum...

Tutunacak bir dal bulmuş gibiydi

Birbirimize sadece baktık...

Yetti...

Anneye uzaktan bakıyordu.

Gözleri çok şey anlatıyordu.

Hatırlarım, abla kardeş gibiydiler.

Evlerine gittiğimde birbirlerini yastıkla kovalarlardı.

Altta kalan her şeyi yapıyordu.

Ne garip..

Ölüm yanlış yaptı.

Hiç ummadığımız bir anda Sezer Hanımı kaptı.

Daha gençti.

Torunlarının çocuklarını görecekti.

Olmadı..

Çok sevdiği kocasının yanına gitti.

Belki de onu özledi.

Ne diyelim toprağın bol olsun Sezer Hanım.

Başın tekrar sağ olsun Sibel Can’ım…