Yok olmadığına şükret

Kalk aynalara bak...

......

......

Ağla hiç kimseler duymadan

Sevdiğine doymadan

Kendini unutmadan

Kalk kendine bir bak

Adı gibi Apayrı bir albümün ilk şarkısında daha vuruluyorum ama kan kaybetmiyorum, iyi geliyor. Hani önceleri bünyeniz kabul etmez reddedersiniz ya, onun gibi zor kabullendim bu yeni Hande Yener albümünü. Sonra her şarkıyı biraz daha kendimden sayarak dinledim, en çokta galiba kelepçeden sonra şurada takıldım;

Alınırım

Satılamam

Yenilirim

Yutulamam

Sana yorgun bir miras seçerim

Bırakamam

Sen benden ayrı

Ben senden ayrı

Hep aynı.....

Neden bütün hikayeler aynı biter yoksa ben gerçekten park edilemeyecek kadar büyük bir araba mıyım? Ya burnum açıkta kalıyor, ya sığıyorum da abes duruyorum park ettiğim yerde.

Bir bayram daha geçti, iyikide geçti gitti. Çok keyifli vakit geçirdiğimi söylemeliyim bu arada, süperdi ama tatildi işte! Yani olağanın dışıydı, gündelik değildi. Kendimi park ettim önce, sığdırmak için uğraştım. Yol yorgunu, yıkanıp parlatılmaya ihtiyaç duyan kocaman bir araba gibi durmak istedim, artık durmak. Önce yıkayacak, parlatacak sonra park ettiğim dükkanın önünde uzun bir soluk alacaktım belki de arabayı bir daha çalıştırmayacak, yayan devam edecektim arnavut olsun istediğim kaldırımlarda. Asfalt sevmem ya! İlla girintileri olacak, aralara su dolacak ve hatta o arnavut taşlarının arasına sıkışmış parıl parıl parlayan madeni bir liraya rastlayacak, uğurdan sayacaktım. Düz yollar hep uykumu getirdiğinden, topuklarımın o arnavut taşlarının arasına takılmasından bile şikayet etmeyecektim. Önce benim araba dükkanın önüne sığmadı ama o kadar istedim ki sığmasını, yardım etmelerine izin verdim, kalan son gücümle direksiyonu çevirdim...bir sağ, bir sol, bir sağ, bir sol ve gel gellerle benim araba dükkanın önüne sığdı. Koca bir bayram boyunca durmuş olmanın huzuru ve ferahlığıyla soluklandım, aç karnımı doyurdum, haritamı bagaja attım bir daha ihtiyacım olmaz diye!

Galiba araba olmak kadar o arabanın sürücüsü olmanın da vahameti var-mış!

Öyle güzel, öyle parlak, öyle kaliteli, öyle muhteşem bir dükkan önünde durmuşum ki!!! Önünde durmanın şans sayılabileceği dükkanın içinde her dolandığımda bir arabama baktım, bir dükkana!

Arabaların çamurluklarına dikkat ettiniz mi?

Ya arabanın uzun yollarda bolca sinek leşi yapışmış farlarına?

Bir hışım çıkıp çamurluktan çamurları, uzun yollarda peşime takılmış sinek leşlerini farlardan kazımayı denedim. Kilometresi sıfırlanırda, boyanın orijinal olmadığı çabuk anlaşılırmış bir bilen tarafından. Ne kilometreyi sıfırladım, nede rengini değiştirdim arabanın. İçinde oturduğum arabamı doğal yollarla önünde durduğum dükkana yakışır hale getirmeye çalıştım. Hiç bir şey kullanıldığı ilk günkü gibi olmuyor! Uzun yolların izi çıkmayı reddediyor, çıktığı kadarı da parıltılı dükkanın önüne yakışmıyor.

Tatil bitti...

Bilmem hangi dünyadan geldim

Nereye gidiyorum

Kim bilebilir aşkı...

/

Biraz evvel alçak uçtum

Çarpışsaydık anlardım

Korkmaya cesaretim yok

Yer kandırmaz uçarım

Yalnızlık özgürlüğün

İki hırçın kanadıdır

Her nedense uçmaktan hep

Korkardım ben düşmekten hep

Yerden sıtkım sıyrılınca

Üstündeyim bulutların

Park ettiğim yeri hakkeden parıltılı ve az hasarlı başka bir arabaya bırakıp yollardayım yine ve sanırım bu yol hiiiç bitmez.

Peki BEN ARABA MIYIM?    

*sözler, Hande Yener / APAYRI albümünden alıntıdır.